Halbuki rahattım yerimde…
Tamam biraz karanlıktı ama karışanım yoktu. Sakindi etraf…
Tamı tamına 9 aydır o kadar benimsemiştim ki orayı ayrılmak aklımın ucundan bile geçmiyordu. Zamanla sığmamaya başladım bulunduğum yere ama yine de huzurluydum orada.
Takvimler 1981 Haziran’ ının 14′ ünü gösteriyordu. Birisi baskı yapıyordu bulunduğum yere ve beni aşağıya doğru itiyordu. Bu duruma anlam verememekle birlikte elimden de bir şey gelmiyordu. Saat tam 12:30′ da hemşirenin tokadı benim için gayet sakin geçen günün artık sonuna gelindiğini haber veriyordu.
